top of page

Hier delen andere
vrouwen hun verhaal

Het kan heel helend zijn om verhalen van andere vrouwen te lezen en herkenning te vinden is sommige daarvan.

Ontzettend bedankt lieve vrouwen voor het delen van jullie verhaal.

Daarmee help je ook andere vrouwen.

Wil je jouw verhaal ook delen?

Laat het me weten!

Liefs Judith

Margo 

Tot mijn dertigste twijfelde ik eigenlijk altijd over het idee of ik zelf kinderen wilde. Ondanks mijn liefde voor kinderen, mijn pedagogische achtergrond, vond ik het vreemd dat ik daarover in twijfel verkeerde. Mijn vriendinnen, mijn zus en mijn schoonzus werden allemaal zwanger. Dus zowel op mijn werk als in mijn privéleven was ik omringd door kinderen.

Toen ik mijn huidige partner ontmoette, voelde ik voor het eerst: als we dit samen doen, dan wil ik ervoor gaan. Ik kreeg het gevoel dat ik nu pas de stabiele basis kon bieden die mijn toekomstige kind nodig had. Jammer genoeg was ik toen al 34 jaar, nog jong natuurlijk, maar biologisch gezien al wat ouder. Omdat wij twee vrouwen zijn, begonnen we al snel aan een medisch traject. Eerst kunstmatige inseminatie (KID) met een anonieme donor, maar na zes pogingen adviseerde de arts ons om een bekende donor te zoeken zodat we zelf regelmatig konden insemineren. Vrienden, een homostel, wilden ook heel graag kinderen.

 

Dit was een bijzondere periode vol potjes met sperma ophalen, thuis insemineren en op een unieke manier vrienden leren kennen. Er waren veel gesprekken over co-ouderschap, opvoeding, normen en waarden. We hadden al namen bedacht, vakanties gepland, zelfs verhuisplannen en juridische zaken vastgelegd. Maar mijn zwangerschap bleef uit. Ik voelde enorme teleurstelling, niet alleen naar mezelf, maar ook naar mijn vrouw en deze twee inmiddels dierbare vrienden.

Samen besloten we een stap verder te gaan: IVF. De wens was inmiddels zo groot geworden, bijna obsessief als ik eerlijk ben. Ik was constant aan het googelen, injecties aan het zetten in de wc op mijn werk, tussendoor echo's laten maken. Tijdens deze fase voelde ik me erg alleen, op mijn werk was er weinig begrip voor mijn frequente afwezigheid. Een embryo-terugplaatsing? Je kunt gewoon komen werken. Ik vond dat allemaal te riskant, want ik werkte met kleuters en deed veel buk- en tilwerk. Wat als het door mijn toedoen mis zou gaan?

Ik had één keer een positieve zwangerschapstest in mijn handen, maar dat geluk was van korte duur, want een week later ging het alweer mis. Een heftige bloeding en op de echo was niets meer te zien. Ik was kapot van verdriet, maar er was weinig begrip van de buitenwereld. Dit hoort erbij, zeiden ze. De dag erna stond ik alweer op een kinderfeestje, want dat was anders lullig voor de jarig job. Als ik er nu aan terugdenk, was dat eigenlijk belachelijk.

De meest pijnlijke opmerking die we kregen was: 'Gelukkig hebben jullie twee baarmoeders.' Dat deed pijn, want ik wilde zelf graag dragen. Mijn vrouw is ook twee keer zwanger geweest. Er kwamen veel emoties los; ik was soms jaloers dat het haar wel lukte. Na twee miskramen van mijn vrouw, één miskraam van mezelf, ontelbare inseminaties, zes KID-pogingen en drie IVF-pogingen, was ik op een gegeven moment er een beetje klaar mee.

 

Nou ja, een beetje... want soms denk ik er nog wel eens aan, maar ik weet nu, dankzij mijn psycholoog – zij vroeg letterlijk: "Wil je zwanger worden of wil je moeder zijn?" – dat mijn grootste verdriet ligt in het gevoel dat ik buitengesloten ben. In mijn vriendengroep, op mijn werk, overal gaat het over kinderen. Het gevoel van iets missen, de 'fear of missing out', is bij mij sterk aanwezig.

Het is zo onwerkelijk als ik terugdenk aan wat ik mijn lichaam en mezelf heb aangedaan. En dat alles om ergens bij te horen. Dat is waarom ik platforms zoals deze zo belangrijk vind; ze bieden verbondenheid en herkenning. Daarom heb ik ook de voorstelling 'Supervrouwen zonder kinderen' gemaakt. Mijn verhaal zit erin, met een flinke dosis zelfspot. Maar vooral om de stilte rondom de kinderwens te doorbreken. Wij presenteren een ander perspectief, eerlijk en relativerend, weg van de verheerlijking van het moederschap.

Dit theaterstuk is mijn persoonlijke uitlaatklep. We hebben alle kwetsende uitspraken erin verwerkt, maar dan met een vleugje humor. Ik voer zelfs een musicalnummer op over al die foliumzuurpillen die ik heb geslikt. Ook breng ik een monoloog over mijn tijd als pleegmoeder – maar dat is een verhaal voor een andere keer, of beter nog, kom gewoon kijken. Theater is werkelijk een prachtig medium, of je nu zelf creëert of er gewoon van geniet als toeschouwer.

Maar hier is mijn advies voor jou, lieve vrouw: zoek iets wat bij jou past en wat je kan helpen. Ik heb te lang geprobeerd alles in mijn eentje uit te zoeken, deels omdat ik gewoonweg niet wist waar te beginnen. Maar er zijn hele community van vrouwen die geen kinderen hebben. Zoek ze op! Ga in gesprek, deel ervaringen en geniet van het leven zonder kinderen. Op dit moment is mijn leven zoveel rijker en mooier dan ik me 10 jaar geleden met kinderen had kunnen voorstellen.

Margo Jungerius

16-8-2023

Meer informatie

www.supervrouwenspeelt.nl

Volg ons op insta @supervrouwen_speelt

Maartje

Ten eerste dank je wel aan Judith van StressLess Academy. Mooi dat zij een platform creëert waar mensen zonder kinderen hun verhaal kunnen delen. Mijn ervaring is in ieder geval: Delen is helen! Dus bij deze mijn verhaal. Hopelijk heb jij als lezer er iets aan. Meer over mij en mijn gedichten vind je op @malief_insta en op www.malief.nl.

Ik ben Maartje (1978). Ik werd nooit moeder. Terwijl ik mijn kind heel graag had willen leren kennen. En samen een toekomst en herinneringen had willen bouwen. Ik begon vier jaar geleden te dichten over het kind dat ik mis vanuit een plek van pijn, verdriet, wanhoop, spijt, schaamte en schuldgevoel. Dat waren de eerste gedichten van Malief. Met verloop van de tijd begon mijn gevoel te veranderen.

Gaandeweg durfde ik naar mezelf, mijn rol, mijn keuzes en leven te kijken. En had ik niet meer die veroordelende, harde blik. Die vreselijke stem die me toebeet: “Eigen schuld! Niet klagen!” Ik had immers zelf eerder kunnen weggaan bij de ene man, die na een lange relatie op een heel ander pad zat dan ik, met mijn toekomstdroom van een gezin. “Had ik maar eerder voor mezelf moeten kiezen. Eigen schuld,” zo oordeelde ik over mezelf. En daarna koos ik zelf voor een man die al kinderen had en geen kinderen meer wilde. Dus ook dat was mijn eigen keus. Dat ik nooit moeder werd, kon ik alleen mezelf verwijten. Maar gaandeweg werd mijn oordeel over mezelf zachter.

En och, wat is dat een opluchting! Misschien was niet alles mijn eigen schuld. Misschien was dit ook hoe het leven gaat. En misschien moest ik trots zijn op de keuzes die ik had durven maken, ondanks dat die ontzettend moeilijk waren. En moest ik leren zien, dat die keuzes me niet alleen iets gekost, maar ook veel gebracht hebben. Want ik durfde te kiezen voor de liefde. Te gaan voor twee bonusmeisjes in mijn leven. De sprong te wagen van een verhuizing naar een ander deel van het land en een nieuwe baan. Te gaan voor een droomhuis, samen met mijn lief, waar we ons nieuwe leven opbouwen. En waar mijn liefde voor de natuur, tuinieren en mijn dieren volop tot bloei konden komen. Ik durfde zelfs naar mijn eigen kind te kijken.

Het kind dat ik nooit kreeg. Dat ik miste. Ik durfde de naam die ik mijn kind had willen geven, op te schrijven en te delen: Els. Ik durfde me voor te stellen dat het een meisje zou zijn. Ik durfde me voor te stellen hoe ze zou zijn, in mijn dromen. En nu, vier jaar later, dicht ik vanuit een heel ander gevoel.

Wie me vier jaar geleden had gezegd dat ik op deze manier kon leven met het kind dat ik mis, had ik niet geloofd. Ik had niet geloofd dat de pijn minder scherp kon worden. Het verdriet minder diep. Dat de verpletterende spijt zijn gewicht langzaam verliest. Dat ik kon gaan leven vanuit wat er wel is. Inclusief dat kind in mijn hart. Dat me inspireert tot gedichten met een andere toon. Tot spelen met taal in wat misschien wel een (kinder?)boek wordt. Tot het nemen van drie maanden verlof van mijn werk, om me te storten op het schrijven en samen op avontuur te gaan.

Dit is slechts een korte blik op mijn weg, die diepe dalen heeft gekend. En misschien nog gaat kennen. Maar ik hoop dat het ook een beetje houvast biedt aan mensen die midden in

de rouw om hun onvervulde kinderwens zitten. Ik had enkele jaren geleden niet geloofd dat ik zonder tranen kon schrijven of praten over mijn kind. Maar ze is hier, ze is bij me en ze troost me. Ze is deel van mij en van mijn leven en dat is een ongelofelijke troost.

Mirjam

Ongewenst kinderloos zijn! Mijn droom uiteengespat!

 

Van kinds af aan droom ik van moeder worden. Ik paste vaak op de buurtkindjes, deed een sociale opleiding waar ik stageliep op basisscholen en ik kon genieten van de kindjes om mij heen. Mijn oma is een van een tweeling en mijn ultieme droom was ook dat ik een tweeling zou krijgen, een jongen en een meisje.

 

In 2008 ben ik gestopt met de pil, ik was toen 27 omdat ik, met mijn toenmalige partner, kinderen wilde. Na een jaar zijn we naar de huisarts gegaan omdat het maar niet mocht lukken en toen bleek dat het bij mijn ex lag. We zijn doorverwezen naar het ziekenhuis en hebben eerst 6x IUI gedaan en daarna 6x ICSI via de natuurlijke cyclus, omdat dit mij minder heftig leek dan de gestimuleerde cyclus. Dit was bij mij helaas niet zo want ICSI via de natuurlijke cyclus krijg je geen verdoving bij de punctie. Bij de derde punctie kwam de gynaecoloog moeilijk door de wand heen met de naald en moest er meerdere keren geprikt worden. Er kwam zelfs nog een andere gynaecoloog aan te pas die ook een aantal pogingen nodig had voordat ze erdoor heen kwam. Dit was zo pijnlijk dat het een trauma voor mij werd en de andere 3 pogingen steeds moeizamer gingen. Daarna was het ook drama want van de 6 puncties zijn er maar 3 eicellen uitgehaald en bij alle 3 is het tijdens de deling uit elkaar gevallen. Ik heb dus geen een terugplaatsing gehad.

We zouden door moeten gaan naar de gestimuleerde cyclus maar dit hele traject was een aanslag op de relatie. Ik voelde mij alleen met mijn pijn en verdriet. Mijn ex vluchtte het huis uit en stortte zich op zijn werk en ging de kroeg in.

Ik zag het niet meer zitten en ik ben met een burn-out thuis komen te zitten. Uiteindelijk heb ik een punt achter de relatie want ik was liever alleen zonder kindje, dan mij alleen voelen in deze relatie.

Ik was 32 jaar en mijn grootste wens was nog steeds om moeder te worden.

 

Toen ik mijn huidige partner leerde kennen kwam de kinderwens al snel ter sprake. Hij heeft zaadbalkanker gehad waardoor hij onvruchtbaar is. Er was wel gezond zaad in de diepvries dus dat zou betekenen dat het weer via het ziekenhuis zou moeten gaan. Dat vond ik wel lastig omdat ik wist wat me te wachten zou staan.

We hadden 3 pogingen in de gestimuleerde cyclus gehad en na de 2de poging bleek dat mijn eicellen ook niet goed waren, doordat de bevruchte eicellen steeds uit elkaar vielen. Ik heb daarna alles geprobeerd om mijn lichaam zo optimaal mogelijk voor te bereiden op wat er ging komen. Ik ben bij een fertiliteitscoach geweest, ik gaf mezelf elke dag fertiliteitsmassages, supplementen geslikt, vloeibare visolie ingenomen, yoga, wandelen, geen cafeïne en aangepaste voeding. Ook ging ik naar een maatschappelijk werker, acupuncturist en een haptonoom. Ik heb EMDR gehad voor het trauma van het prikken van de puncties. Alles om maar zwanger te raken.

 

Ik heb wel terugplaatsingen gehad maar ik ben nooit zwanger geweest. Waarschijnlijk is de deling steeds na 2 dagen gestopt.

 

In 2019 was het voor ons definitief, mijn droom spatte uiteen. Ik was zo verdrietig, boos en lamgeslagen. Ik was ook boos om mijn lichaam. Ik heb er altijd goed voor gezorgd en dan blijkt het toch niet goed te functioneren.

Ik kon mij moeilijk staande houden in het leven en ik ben toen naar een psycholoog gegaan, waar ik nog steeds heen ga omdat ik nog steeds moeite heb met het leven.

Mijn omgeving doet haar best om er voor mij te zijn en mij te steunen, maar het is moeilijk uit te leggen hoe dit voelt, deze leegte, het zwarte gat.

 

Voor mezelf kan ik zeggen dat ik er alles aan heb gedaan en dat brengt enigszins rust. Ook brengt het rust dat ik nu weet waar ik aan toe ben, want ik ben in totaal meer dan 10 jaar bezig geweest met mijn kinderwens en heb al die tijd, met tussenposes, in het ziekenhuis gelopen, hormonen geslikt en gespoten. Dit hoeft gelukkig nooit meer!

 

Ik kan nu ook de voordelen zien van geen kinderen hebben. Je hebt vrijheid, je kunt spontane dingen doen, vakantie nemen buiten de schoolvakanties om. Tegelijkertijd doet het nog steeds zo’n pijn als ik zwangere vrouwen zie, gezinnetjes zie lopen of hoogtepunten van de kinderen op social media lees.

 

We zullen nooit papa en mama zijn en ook nooit opa en oma worden…

 

Mirjam.

Childlessness does not make me less of a women

En zo is het maar net. Krijg regelmatig te horen dat ik het maar makkelijk heb zo zonder kinderen. En dat ik niet weet wat ik mis. Lees ook vaak dat je pas een echte vrouw bent als je kinderen hebt. Net of je anders niet telt. Dus al die negatieve testen iedere keer. Iedere keer weer die teleurstelling. Hoop die beetje bij beetje vervliegt. Alle de dames om me heen die wel zwanger worden.

 

Tranen en onmacht achter gesloten deuren. Die zorgen er dus voor dat ik geen echte vrouw zou zijn. Maar niemand ziet al die tranen die er vloeien. Niemand ziet dat je na ieder negatief bericht weer met een lach aan het werk moet of op een feestje staat. Niemand ziet hoe hoe je een zwangere vrouw feliciteert terwijl van binnen je hart breekt. Niemand ziet hoe schuldig je kunt voelt omdat het alweer aan jou ligt.

 

Maar toch leef ik en geniet ik. Ik heb er vrede mee. Ik heb een nichtje en neefje waar ik ontzettend veel van houd. En ik vind het heerlijk op mijn werk op de kinderopvang. Dit alles maakt mij misschien juist wel meer een vrouw. Omdat ik weet hoe het is om voor kinderen te zorgen. Maar ook hoe het is om het niet zelf te mogen ervaren.

Dus nee, ik mis niets. Ben blij met mijn leven en geniet iedere dag. Dus voor al die vrouwen die gewild of ongewild kinderloos zijn. Je bent op en top vrouw!!!! En ik ben trots op je!

 

Liefs,

Nicole

Elke keer dat ik mezelf in het roze kleed voel ik me een beetje Supervrouw. Dit komt door de voorstelling Supervrouwen Zonder Kinderen, waar ik samen met Claudia van Ede en Margo Jungerius mijn verhaal rond de kinderwens deel. Ik wist al heel vroeg dat ik iets met theater wilde gaan doen. Ik wist niet dat het zoveel zou losmaken om na te denken over mijn kinderwens.

 

De eerste rol die ik speelde was er een die ik heel serieus nam. De rol van grote zus voor mijn broertje en zusje. Ik heb ze allebei als baby in mijn armen gehad. Liep mijn moeder met de kinderwagen, dan deed ik dat ook. Mijn poppen kregen ook drinken, moesten ook op het potje en gingen overal mee naar toe. In vriendenboekjes schreef ik dan ook vol overtuiging dat ik later mama wilde worden.

 

Als kind wist ik het dus zeker; ik wilde wat mijn moeder had. Maar al snel leerde ik dat het volwassen leven niet alleen rozengeur en maneschijn is. Dat “ze leven lang en gelukkig”, niet altijd lang is. Zorgen en liefde betekent soms ook verlies en verdriet.

 

Op de middelbare school hadden vriendinnen de wens om later moeder te worden en daar haakte ik nog wel op aan. Maar zij zagen het al voor zich. “Vier kinderen, want dan hebben ze altijd iemand om mee te spelen” of “Drie kinderen, want dat past goed in de auto van mijn man”. En ik had dat beeld nog niet zo helder. Eerst maar studeren en dan zien we wel.

 

Toen ik eenmaal student was, vond ik het heerlijk om het huis uit te zijn en dat ik alleen verantwoordelijk was voor mijn eigen leven. Het was ook in die tijd dat ik steeds meer begon te twijfelen. Ik had tot dan alles gedaan om op de toneelschool terecht te komen, dat was mijn droom. Nu was ik hier, in mijn “later als ik groot ben” en besefte ik: er komt nog een langer leven na dit. Klasgenoten waren al veel meer bezig met de toekomst en opnieuw kwam de kinderwens ter sprake.

 

Toen ik een keer vertelde dat ik niet wist of ik wel kinderen wilde later, hoorde ik; “maar voor wie moet je dan zorgen?”. Die vraag maakte toch dat ik meteen aan mezelf ging twijfelen, dus zei ik dat ik het wel zou gaan willen als ik de juiste man tegen zou komen. En dat gebeurde een jaar later.

 

Maar ook hij had twijfels rond die kinderwens. Misschien hadden we allebei gezien hoeveel werk het is om een gezin groot te brengen, de stress en zorgen die het bracht bij onze ouders en de kosten die eraan verbonden zijn. Daar kwam nog eens bij dat we ons heel erg bewust waren van de impact die het heeft op de natuur.

 

En natuurlijk zijn er ook hele mooie kanten aan het ouderschap en om ons heen zagen we dat het familie en vrienden ook echt heel gelukkig maakte. Want dat is natuurlijk wat ze zeggen; “je krijgt er zoveel voor terug”.

 

Maar ik voelde me niet serieus genomen in mijn twijfel, omdat ik steeds opmerkingen kreeg als: “dat komt vanzelf”, “Wacht maar af” of “Jullie worden echt goede ouders”. Dit legde een druk op waardoor ik juist ging roepen dat ik het absoluut niet wilde en alleen maar kon zien

hoe vies en vervelend kinderen konden zijn. Terwijl ik er eigenlijk nog helemaal niet uit was, ik had alleen geen ruimte om te twijfelen.

 

Gelukkig kwam die ruimte toen mijn moeder zei: “het hoeft niet he, ik weet ook niet of ik het zou willen in de wereld waar we nu in leven”. Een hele geruststellende zin, die maakte dat ik de ruimte voelde om het uit te zoeken en dat we er over konden praten.

 

Samen met mijn collega’s van theatercollectief Supervrouwen Speelt ben ik er helemaal ingedoken. Al mijn twijfels, angsten en verlangens kwamen op tafel. We hebben heel veel gepraat over de kinderwens; Waar komt die vandaan? Wat betekent het om moeder te zijn? Wat als het niet lukt? Wat als je het niet wil? Hoe ziet het leven er dan uit?

 

Heel eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet of ik mijzelf zie met kinderen in de toekomst en als ik het zou willen of het dan ook werkelijk kan, maar “ik ben nog jong”. Wat ik wel weet is dat ik met de voorstelling Supervrouwen Zonder Kinderen het taboe wil doorbreken en iedereen aanmoedig om het gesprek aan te gaan. Wat je verhaal ook is. Het is zo’n onderdeel van wie je bent, wat je kunt worden of van wat de wereld van je denkt, dat we het er over moeten hebben.

 

Rosanne Geerdes

Supervrouwenspeelt.nl

 

Ik heb altijd geweten dat ik geen kinderen zou willen baren. Ik weet eigenlijk niet beter dan dat ik dit weet. Na gesprekken met mijn moeder heb ik wel altijd een slag om de arm gehouden. Voor mezelf en naar de buitenwereld. Ik kon me uiteraard nog bedenken, wat prima is en was.

 

De wens is er nooit gekomen. Al heb ik er in verschillende stadia van mijn leven wel over nagedacht uiteraard. Door aannames en vragen van anderen. Toen ik tante werd of vriendinnen kinderen kregen. Maar mijn gevoel bleef, nee dit is niet mijn pad. De mensen dichtbij kennen me goed en hebben dit ook nooit raar gevonden. Het hoort bij mij.

 

De kring eromheen vond er vaak wel wat van. Die aannames van anderen zijn soms best lastig. Soms kreeg ik het gevoel me te moeten verdedigen voor iets dat voor mij zo logisch voelt. Heel vaak kreeg ik vragen als “wat als je later alleen in een tehuis zit?” en “heb je een hekel aan kinderen?” Alsof dat de redenen zijn om aan kinderen te beginnen. In het verleden heb ik soms pittige gesprekken gevoerd met mensen die zomaar hele onprettige, persoonlijke vragen gingen stellen.

 

Ik heb nu een leeftijd waarop de vragen niet meer gesteld worden. Wel heb ik twee super leuke stiefkids waar ik een leuke en goede band mee heb. Ik heb geen hekel aan kinderen, donders leuk. Het gevoel om ze zelf te baren is alleen niet aanwezig, nooit geweest ook. Mijn lieve, ruimdenkende moeder heeft er altijd aan bijgedragen dat ik de ruimte voelde om hier zelf over na te denken en keuzes in te maken. Elke keuze was juist.

 

Ik ben super blij als mensen in verwachting raken en ik voel van de mensen om me heen ook dat ze super blij zijn dat ik zelf de keuze heb kunnen maken om het niet te doen. Ik weet ook dat er voor sommige mensen die keuze er niet is. Dat het lichaam die keuze maakt en dat gun ik niemand.

Agnes 

Van Kraamvisite naar Het Podium

 

Hier ben ik, Claudia, 47 jaar oud, en ik kan me nog levendig herinneren hoe ik me altijd een beetje buiten de babyhype voelde. Terwijl mijn vriendinnen zich enthousiast voorbereidden op het moederschap, leek ik me vooral met andere dingen bezig te houden. Kraamvisite na kraamvisite, ik ging ze allemaal af hoor. Geur van babypoeder en een kleine kriebel op de achtergrond. Maar zodra ik thuis was, dan had ik de jeuk naar het moederschap weer weggekrabd.

In mijn vorige relatie werd de kinderwens nooit besproken. We waren allebei prima tevreden met onze babyvrije levens. Het voelde gewoon niet voor mij bestemd, en mijn toenmalige partner heeft er nooit over gesproken.

Toen kwam Margo in mijn leven, en de liefde veranderde alles. Plotseling, uit het niets, voelde ik iets wat ik nooit eerder had gevoeld: een vonk van verlangen naar het moederschap. Ik wilde geen kind baren, maar voor Margo was ik bereid het te overwegen. Het was als een verrassende plotwending in een romantische film.

Maar het leven heeft een manier om je plannen te verstoren, toch? Toen het bij Margo niet lukte om zwanger te worden, verschoof alle aandacht plotseling naar mij. Ik stond daar, met mijn mond vol tanden en mijn verstand in de knoop. Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden.

Na twee miskramen en een overvloed aan goedbedoelde adviezen van vrienden en familie, wist ik dat ik een keuze moest maken. Het moederschap was geen vanzelfsprekendheid voor mij. Het bracht onzekerheden en angsten. Maar voor de liefde en voor Margo was ik bereid die te trotseren.

Het was een emotionele achtbaan, met ups en downs die zelfs een driedubbele dosis hormonen niet kon voorspellen. We waren blij, en tegelijkertijd verdrietig. Maar na de tweede miskraam, voelden we dat het genoeg was. We wilden dit niet meer. We hadden onszelf verloren, en bijna elkaar.

Na meer dan twee jaar van rouwen en worstelen, vonden we eindelijk onze weg terug naar de realiteit. Het was een moeilijke reis, maar we hadden elkaar. We hadden geleerd om samen te rouwen en te groeien.

En na vijf jaar, in 2022 ontstond het idee om een voorstelling te maken. Over moeder willen zijn, overwegen geen moeder te willen zijn, en de grote twijfels die dat meebracht. Ons doel was om anderen te bereiken die zich misschien in een vergelijkbare situatie bevinden. We wilden hen vertellen: "He, we begrijpen je. Misschien kun je iets uit ons verhaal halen."

Dus, hier ben ik, Claudia. Van kraamvisite-ontduiker tot podiumbeest.

Claudia van Ede, supervrouwen Speelt

11 oktober 2023 (coming out day )

www.supervrouwenspeelt.nl

Ergens heb ik altijd geweten dat ik nooit kinderen zou krijgen. Ik kan me herinneren dat ik op de basisschool al zei tegen mijn klasgenootjes dat ik nooit kinderen zou krijgen. Mijn argument toen: ik wil geen kinderen zetten op deze wereld omdat de wereld een slechte plek was om kinderen in op te voeden…

 

Op 22-jarige leeftijd leerde ik mijn huidige man kennen. Een jaar later, op 23-jarige leeftijd, bleek ik zwanger. Het kwam als een complete verrassing maar we wisten allebei dat we ons kindje liefdevol wilden verwelkomen.

 

Vrijdag 13 oktober 2000. Een dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Ik was op m’n werk en kreeg krampen en bloedingen. En het werd erger en erger. Ik wist dat dit foute boel was en ben naar huis gegaan. Mijn man was gelukkig ook thuis en ving me op, letterlijk en figuurlijk. Ik kon letterlijk niet meer op mijn benen staan. De pijn was zo intens en het verdriet wat ik toen al voelde onbeschrijfelijk. Wat een geweld werd mijn lichaam aangedaan. Ik voelde me zo schuldig en heb mijn man zelfs mijn excuses aangeboden… Mijn lichaam had gefaald. Ik voelde me na de miskraam letterlijk leeg van binnen en zo alleen. Het leven wat in mij zat was niet meer. Het is voor mij de meest pijnlijke miskraam geweest en ook eentje die ik nooit zal vergeten. Want er zouden zoveel meer volgen.

 

Vanaf dat moment wist ik dat ik moeder wilde worden. Maar we wisten ook beide dat het nog niet het juiste moment was. We trouwden in 2003. Ik was toen 26 jaar en wilde niets liever dan zo snel mogelijk (weer) zwanger worden. Want ja, ik was immers 3 jaar daarvoor zo onverwacht en snel zwanger geworden, dat zou nu dan ook geen probleem moeten zijn. Maar dat liep toch even wat anders. En iets wat ik nooit had kunnen bedenken en verzinnen werd werkelijkheid.

 

De jaren erna zijn voor mij wazig en een opeenstapeling van onduidelijke herinneringen. Iedere maand hoopte ik dat ik zwanger zou zijn en iedere maand kwam weer de teleurstelling. Shit! Weer ongesteld geworden. Na ongeveer een jaar was het raak. Ik was zwanger! Ik kon m’n geluk niet op. Totdat de zwangerschap bruut werd afgebroken door een miskraam. Op dat moment voelde ik denk ik al dat hier meer aan de hand was en dat het probleem dieper lag dan moeilijk zwanger kunnen worden.

 

Via de huisarts kwamen we terecht bij een gynaecoloog van het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen. En zij zou de daarop volgende jaren een houvast voor mij worden. Omdat het zwanger worden lastig ging kreeg ik in eerste instantie hormoonstimulerende pillen. Het werkte want als vrij snel werd ik zwanger. Maar ook die zwangerschap eindigde in een miskraam. Na nog een paar rondes van pilletjes, zwangerschappen en miskramen werden er (eindelijk) wat

onderzoeken gedaan. Zowel bij mijn man als bij mij werd niets afwijkende aangetroffen en dus gingen we door met de behandelingen. En nog steeds was er dat stemmetje in mij die ondertussen bijna schreeuwde: ‘hier is meer aan de hand! Er klopt iets niet!’ De gynaecoloog gaf aan dat er nog wel ‘een onderzoek’ gedaan kon worden maar dat hier bijna nooit iets uitkwam en dat het een duur en tijdrovend onderzoek zou zijn. Dus we besloten dat onderzoek niet te laten uitvoeren. En dat terwijl mijn onbewuste aangaf het wel te laten uitvoeren. Maar je gaat op zo’n moment toch maar mee in wat de deskundige aangeeft. Helemaal omdat ik op dat moment al niet meer helder kon nadenken en op een missie was: ik moest een kindje krijgen.

 

Vooral met mij ging het heel erg slecht al op dat moment. Er waren ondertussen jaren voorbij gegaan met iedere maand leven tussen hoop en wanhoop. Dat brak me helemaal op. Maar natuurlijk gingen we uit van de deskundigheid van de gyn en negeerden we mijn intuïtie en gingen maar weer door met proberen. Het proberen werd nu wel uitgebreid met echo’s om de eisprong in de gaten te houden. En weer was daar een zwangerschap en weer was daar een miskraam.

 

Uiteindelijk werd er besloten om dan toch maar ‘dat dure, uitgebreide onderzoek’ te doen waar toch bijna nooit iets uitkwam. We gingen voor een genetisch onderzoek om te kijken of er letterlijk in de basis van ons leven iets niet goed zat. Na weken wachten kwam via de gyn de langverwachte uitslag: er is een chromosomale translocatie gevonden waardoor de miskramen verklaard konden worden.

 

Aan de ene kant waren we erg blij dat er een oorzaak was gevonden voor al die miskramen maar aan de andere kan stortte onze wereld in. Dat was het dan. We zouden nooit kinderen kunnen krijgen. Er zou nog wel een gesprek volgen bij de Klinisch Genetica van het UMCG en daar gingen we dan ook een paar weken later met lood in de schoenen naartoe.

 

Zo verdrietig en hopeloos we naar binnen gingen, zo blij en positief kwamen we uit het gesprek. Want er waren nog zeker wel mogelijkheden! Een nieuwe behandeling was net vanuit Engeland naar Nederland gekomen: Preimplantatie Genetische Diagnostiek, oftewel PGD. Het ziekenhuis in Maastricht was de enige in Nederland die de behandeling mocht uitvoeren maar dat maakte ons niet uit. Wij gingen naar Maastricht en we kregen een kind!

 

Na de eerste informatieve afspraak in Maastricht werden verdere afspraken gemaakt. Vlak voordat we de behandeling in zouden gaan gebeurde een wonder: ik werd zwanger en de zwangerschap hield stand! De 3% kans op een gezonde zwangerschap was ons gegund en na 10 weken feliciteerde de gyn ons. Beetje bij beetje kwam de blijdschap voor de zwangerschap naar boven en

durfde ik te hopen dat het deze keer goed zou gaan. De afspraak bij het UZM werd afgezegd en we begonnen langzaamaan ons voor te bereiden op de komst van ons kindje. Na 20 weken zwangerschap werd onze zoon Samoil geboren. Tijdens de bevalling is hij overleden. Het verdriet is niet te beschrijven en dat ga ik ook niet eens proberen. Alles wat ik hierover op papier zou kunnen zetten, zou het niet kunnen weergeven. Nadat de uitslag van de obductie binnenkwam werd het verdriet en de wanhoop nog veel groter. Er was géén chromosomale afwijking aangetroffen en ik bleek zwanger te zijn geweest van een volkomen gezonde zoon! Hoe kon dit?

 

Veel te kort na de stilgeboorte van onze zoon, hebben we de PGD-behandelingen weer opgestart. Deze vonden ondertussen ook plaat in het UMC in Utrecht. Gelijk bij het intakegesprek werd een echo gemaakt en het eerste wat beide gynaecologen aantroffen was een te korte baarmoedermond. Dit zou volgens hen verklaren waarom de zwangerschap na 20 weken afgebroken werd. Mijn baarmoeder zou nooit een volledige zwangerschap kunnen uitdragen zonder dat er een ringetje om de baarmoedermond zou worden geplaatst. Wij hebben onze gyn in het ziekenhuis in Assen hier uiteraard mee geconfronteerd. Zij heeft tot op de dag vandaag ontkend dat dit het geval zou kunnen zijn. Dan was het haar wel opgevallen…..

 

Maar goed, na 2 ivf behandelingen met PGD, bleef een zwangerschap uit. Beide pogingen zat ik tegen een overstimulatie aan en beide keren werd er steeds maar één gezond vruchtje teruggeplaatst omdat er niet meer gegroeid waren in het lab.

 

Na de 1e mislukte poging ging het heel slecht met me. Na een tijdje de 2e mislukte poging te moeten doormaken zat ik er zover doorheen dat we besloten hebben geen 3e poging te wagen. Mijn man is hier altijd zo ondersteunend in geweest en echt de liefste, meest attente en zorgzame man geweest die ik mij maar had kunnen voorstellen.

 

Na ongeveer een jaar(?) hebben we zelfs nog een adoptie procedure opgestart. De beginseltoestemming hadden we heel snel maar ik denk dat we allebei geen energie meer hadden om dit verder door te zetten. Na de eerste teleurstelling in het land waar we wilden adopteerden, besloten we dat het genoeg was. We wilden onszelf niet langer martelen. Ik was enorm depressief en we moesten tijd gaan nemen om te rouwen. Rouwen om de periode van al die miskramen, van al die maanden leven tussen hoop en wanhoop. Rouwen om de dood van onze zoon, rouwen om de mislukte ivf-pogingen. En nu dan ook rouwen om het feit dat we geen kinderen zouden krijgen. Dit laatste is weer een heel andere vorm van rouwen.

 

Het hebben van geen kinderen is voor ons heel zwaar geweest. Tot op de dag vandaag merken we de nasleep hiervan. Ik heb echt moeite met baby’s, wil/durf ze niet vast te houden. Sint Maarten? Ik zorg dat ik niet thuis ben. Moederdag is ook altijd zo’n ongemakkelijk dingetje…

 

Het verdriet gaat nooit helemaal weg. Zelfs bij het schrijven van dit verhaal word ik weer emotioneel. Maar het is ok. Het verdriet mag er zijn. Het overheerst niet meer en de pijn heeft iets van een plekje gekregen.

 

We hebben ons geluk (weer) gevonden. We hebben een aantal neefjes en nichtjes van onze beide zussen. Dit zijn onze surrogaat kinderen Twee van hen noemen ons zelfs hun reserve ouders. Dan smelt ik.

 

We zijn samen erg gelukkig. Dat wat wij samen hebben meegemaakt heeft ons sterker gemaakt en ons dichterbij elkaar gebracht. Dat had ook heel anders kunnen lopen.

 

We hebben een heel goedlopend restaurant, een webshop en kunnen gaan en staan waar we willen. Hoe hopeloos alles ook ooit is geweest, we hebben nu een mooi leven. Dat is voor mij misschien wel de grootste eye opener geweest: ook zonder kinderen kun je gelukkig zijn!

 

Dat én het luisteren naar je intuïtie. Want die klopt!

Nicole

Rosanne

Agnes

Claudia

Esther

Behoefte aan een luisterend oor?

Het lezen van de verhalen kan veel emoties oproepen.

Als je verder wilt praten,

neem gerust contact op!

Liefs Judith

Contact

Schroom niet om contact op te nemen.

Bel, mail, app, dm. Kies de manier die bij jou past. 

+31 6 30 51 79 00

  • insta petrol
  • linkedin petrol (2)
bottom of page